ในคืนที่ลมเบากว่าความคิด ฉันมองเห็นขนนกเส้นหนึ่งหมุนอยู่บนอากาศราวกับมันรู้จักทิศทางที่มนุษย์มองไม่เห็น ขนนกไม่พูดอะไร และฉันเองก็ไม่มีคำถามที่เหมาะสมจะยื่นให้มันในเวลานั้น
เราอยู่ห่างกันเพียงความเงียบหนึ่งชั้น แต่ความเงียบนั้นกลับกว้างกว่าทะเลทั้งใบ ความจริงไม่ได้อยู่ในคำที่ถูกแลกเปลี่ยน หากอยู่ในจังหวะที่สองสิ่งรับรู้การมีอยู่ของกันและกันโดยไม่ต้องมีสัญญาใด ๆ รองรับ
ฉันจดจำเหตุการณ์นั้นไว้ไม่ใช่เพราะมันตอบอะไร แต่เพราะมันยืนยันอย่างอ่อนโยนว่า บางครั้งการเข้าใจกันอาจเกิดขึ้นก่อนภาษา และบางคำอาจสมบูรณ์ที่สุดเมื่อไม่ได้ถูกกล่าวออกมาเลย